زمانه ی عجیبی است!
برخی مردمان امام گذشته راعاشقند، نه امام حاضر را!
میدانی چرا؟!
امام ِگذشته را هرگونه بخواهند تفسیرمی کنند،
اما امام ِحاضر را باید فرمان ببرند.
وکوفیان عاشورا را اینگونه رقم زدند ...
آیا ما منتظر واقعی ظهور هستیم؟
آیا جوامع اسلامی توانسته اند جامعه را یرای ظهور امام زمان آماده کنند؟
سیار شنیدهایم و هر روز در صف اتوبوس، اتاق انتظار دکتر و در گپ و گفتهایی که در نشستهای دوستانه و محافل پیش میآید، میگوییم و میگویند:«کی میشه امام زمان بیاد همه چی درست بشه!»
ما همه در سخن و گفت و گو، هر روز آمدن امام زمان را آرزو میکنیم، اما سؤال این است که ما چگونه امام زمانی را میخواهیم؟ دوست داریم او با ما چه رفتاری داشته باشد؟ آیا اگر از یک قهرمان برجسته، هنرمند محبوب، دانشمند یا صاحب اختراع و اکتشاف مهم یا شخصیت و مقام مهم سیاسی یا مذهبی دعوت کرده باشیم تا به خانه ما بیاید، چه پیشبینیهایی انجام میدهیم؟ خانه را تمیز و آراسته میسازیم، وسایل پذیرایی را فراهم میکنیم و خودمان هم لباس مرتب و زیبا میپوشیم، اگر بدانیم از چه چیز خوشش میآید،
از گل، میوه و غذای خاصی، آن را تهیه میکنیم! اما اگر مقامی بسیار فراتر از قهرمان ورزشی یا شخصیت سیاسی باشد، چه خواهیم کرد و برای او چه تدارک و پذیرایی را فراهم میکنیم؟ برای مثال اگر بدانیم او از رنگ بنفش خوشش نمیآید، آیا دلمان راضی میشود که همه کوچه و خیابان مسیر عبور او را با کاغذ رنگی و تزئینات بنفش بیارائیم؟ و چند گل بنفش هم به او پیشکش کنیم؟
راستی در مورد آمدن امام زمان هیچ فکر کردهایم که چگونه باید از او استقبال کنیم و به او خوشآمد بگوییم؟ همه میدانیم امام زمان از اختلاف بین مسلمانان بدش میآید. او از برادری و مهربانی بین هوادارانش خشنود میشود، جدّش امام جعفر صادق (ع) پولی به امانت نزد یکی از اصحابش گذاشت و به او سفارش کرد که هرگاه دو تن از برادران مسمان بر سر پول با یکدیگر کشمکش داشتند، این پول را به آنها بدهید تا آشتی کنند. امام زمان نیز چنین خواسته و آرمانی دارد. آیا او نگران نمیشود که برادری با برادرش قهر باشد؟ آیا امامان معصومی که آن همه به فقرا و محرومان جامعه رسیدگی میکردند، شبها آذوقه و پول به خانه فقیران میبردند، آیا آنها خشنود میشوند که گام در شهری و کوچهای بگذارند که بینوایان و محرومان بسیاری شبها گرسنه سر بر بالین میگذارند؟ آیا امام زمان اگر از رفتار ما با همکاران و همشهریهایمان آگاه شود و ببیند که هر روز دورغ میگوییم تا پول بیشتری به دست بیاوریم، غیبت میکنیم و به نماز اهمیت نمیدهیم، چگونه پای به شهر و دیار ما خواهد گذاشت؟ آن یار مهربان از ما پذیرایی نمیخواهد! میوه و شیرینی نمیخواهد، اما از ما میخواهد که اخلاق و رفتار اسلامی داشته باشیم، مال حرام نخوریم، در کار و کاسبی یکدیگر را فریب ندهیم.
پرسش دیگر آن است که ما در انتظار کدام امام زمان هستیم؟ آیا میخواهیم امام زمانی بیاید که برای ما اصلاح و خوبی و برکت را به ارمغان بیاورد و ظالمان و ستمکاران را نیست و نابود سازد؟ در آن صورت وظائف ما چه خواهد بود؟ شاید میخواهیم او با خدایش بروند و همه کارها را راست و ریس کنند و ما پس از آن که همه چیز درست شد، از جا برخیزیم و دنبال او برویم و برایش هورا بکشیم و بگوییم: ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند! و شعار بدهیم همان سخنی که بنیاسرائیل گفتند، گفتند ای موسی تو و خدایت بروید با اهالی ستمکار آن شهر بجنگید و ما اینجا نشستهایم؟! آیا ما هم مثل بنیاسرائیل هستیم؟ یا اگر به ما بگویند از «حزب قاعدین» (دسته نسشتگان) بدمان میآید، آیا اگر در گذشته سرگذشت بنیاسرائیل را در کلام وحی میخواندیم که این گونه پاسخ گفتند به حضرت موسی، خون در رگهایمان به جوش نمیآمد و هزاران تف و لعن بر بنیاسرائیل نمیفرستادیم و نمیگفتیم «خاک بر سرتان، خدا و پیامبرش میگویند بروید وارد شهر شوید، شما پیروز هستید» و شما بیشعورهای تنبل، ترسو اینگونه پاسخ میدهید؟ بدون شک چنین احساس دینی و آرمانی در هر دینباوری قابل پیشبینی خواهد بود.
اما آیا اکنون رفتار ما شباهتی به پاسخ بنیاسرائیل ندارد؟ کدام حرکت اصلاحی را پیش از آمدن حضرت مهدی (جانمان فدایش باد) انجام دادهایم؟ کدام فقیر و نادار را سر و سامان یافته میبینیم؟ بیاییم از خودمان چند پرسش رک و راست داشته باشیم، – «حاسبوا قبل ان تحاسبوا» » ( از خود حسابرسی کنید، پیش از آن که از شما حسابرسی شود) – تا بدانیم راستی ما منتظر امام زمان هستیم یا آنکه همه چشمبهراه بودنهایمان برای آن است که میخواهیم از کار بگریزیم و همه چیز را به گردن نبودن امام زمان بیندازیم؟ به اصطلاح میخواهیم فرافکنی کنیم؟ کمی بیندیشیم تا بدانیم انتظار واقعی چیست و آیا ما منتظر واقعی حجت حق، حضرت مهدی موعود (عج) هستیم یا خیر؟
كشتی نساز ای نوح طوفان نخواهد آمد